Αναλύονται τρεις διακριτές πρακτικές: χρήση του λόγου της αλληλεγγύης για αποφυγή δικαστικής ευθύνης, μεταμφίεση ρατσιστικών προσεγγίσεων ως «γεωγραφίας» και αφηγήσεις περί «εκπολιτισμού των ιθαγενών», καθώς και η προβληματική ρητορική γύρω από την κατανόηση του βιασμού από αιτούντες άσυλο.

Πηγή: The New Humanitarian