Με την καθαρή, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, ανάδειξη του νέου κόμματος της ΕΛΑΣ ως δεύτερης πολιτικής δύναμης γίνεται πλέον φανερό ότι η ΕΛΑΣ και ο Αλέξης Τσίπρας, στον πολιτικό αγώνα που έχει ανοίξει, θα αναμετρούνται στο εξής με τις μεγάλες ευθύνες τους. Η αναμέτρηση αυτή αφορά τόσο τις ευθύνες που έχουν αναλάβει με το μανιφέστο και τη διακήρυξή τους όσο και άλλες, που συνεπάγεται αντικειμενικά ο ρόλος του προοδευτικού εναλλακτικού πόλου διακυβέρνησης που επιδιώκει να ασκήσει η ΕΛΑΣ, απέναντι στη νεοφιλελεύθερη κυρίαρχη, επί επτά χρόνια, πολιτική.

Το φανερό μέγιστο ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσει η ΕΛΑΣ, ως κόμμα της κυβερνώσας Αριστεράς, είναι αυτό της συνολικής ανόρθωσης της χώρας, οικονομικής με δραστικό περιορισμό των ανισοτήτων, ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και ουσιαστική βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, ανόρθωσης θεσμικής, περιβαλλοντικής και πολεοδομικής, ηθικής και πολιτιστικής, καθώς και της αποκατάστασης και ενίσχυσης της θέσης της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη διεθνή σκηνή. Έχει ευθύνη, λοιπόν, η ΕΛΑΣ να δώσει ελπίδα και όραμα στους πολίτες χαράσσοντας έναν νέο ορίζοντα για τη χώρα, που δεν υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια.

Παράλληλα, όμως, με τη διατύπωση του οράματος και του σχεδίου των προοδευτικών αλλαγών, καθώς και της συνεχούς προσπάθειας να περάσουν στους πολίτες, είναι ευθύνη της ΕΛΑΣ να διαγνώσει και να αντιμετωπίσει ένα κύριο εμπόδιο που υπάρχει διάχυτο στην κοινωνία και περιορίζει την πορεία για την πολιτική και κοινωνική αλλαγή. Πρόκειται για τις συντηρητικές ιδέες που κυριαρχούν ως απότοκος των καταστάσεων που διαμόρφωσαν τα μνημόνια και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές του Κυριάκου Μητσοτάκη, χωρίς αντίσταση από τις προοδευτικές δυνάμεις.

Αυτές οι ιδέες αφορούν την υπεροχή του «ιδιωτικού» απέναντι στο «δημόσιο» και στο «κοινωνικό», την ατομική λύση απέναντι στη συλλογική, τις αποστάσεις και την αποχή από εργασιακές και κοινωνικές διεκδικήσεις, την εύκολη αποδοχή των πελατειακών λογικών και των φαινομένων διαφθοράς, την εναντίωση απέναντι στην πολιτική και τους δημοκρατικούς θεσμούς. Η αντιμετώπιση αυτής της ιδεολογικής ηγεμονίας των νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων είναι ένα διαρκές καθήκον. Και σήμερα, που αναπτύσσονται ο σχεδιασμός και οι δράσεις της ΕΛΑΣ στην κεντρική πολιτική σκηνή και οι παρεμβάσεις στην κοινωνία, όσο και στη συνέχεια του πολιτικού αγώνα.

Το παραπάνω ζήτημα είναι πρωτεύον για την οικοδόμηση λαϊκού ρεύματος για πολιτική αλλαγή. Ενός ρεύματος υποστήριξης της προοδευτικής λύσης, που να μπορεί να γίνει ρεύμα κοινωνικής απαίτησης. Να εξελιχθεί σε ένα κίνημα, όσο κι αν αυτό φαντάζει δύσκολο, στη δυσμενή συνθήκη που βρίσκονται η κοινωνία και το πολιτικό μας σύστημα. Φυσικά το λαϊκό κίνημα που δημιούργησε ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ και οδήγησε στη μεγάλη αλλαγή του 1981, το εκσυγχρονιστικό ρεύμα που έφερε στο κράτος τις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις του Κώστα Σημίτη και ο λαϊκός ξεσηκωμός απέναντι στα μνημόνια που οδήγησε τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, δεν μπορούν να επαναληφθούν. Μπορούν όμως να αποτελέσουν λαμπρά παραδείγματα της ανάγκης να υπάρχει σχέδιο τομών και ρήξεων που να εμπνεύσει την κοινωνία, να την αφυπνίσει και να την κινητοποιήσει. Ευρύ, λοιπόν, το φάσμα των ευθυνών που πρέπει να αναλάβει η ΕΛΑΣ.

*Διδάκτωρ μηχανολόγου μηχανικού ΑΠΘ