Η υπόσχεση της επαναστατικής ιθαγένειας—ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη—υφίσταται διάψευση όταν ο ατομικισμός και η ιδεολογία του mérito αναπαράγουν και νομιμοποιούν κοινωνικές ανισότητες. Το mérito παρουσιάζεται ως δίκαιο κριτήριο ανέλιξης, αλλά μέσα σε δομές ανισότητας λειτουργεί ως μύθος που αποκρύπτει προνόμια, διασπά την αλληλεγγύη και μετατρέπει την πολιτική συμμετοχή σε καταναλωτική ή τιμωρητική στάση. Η αναρρίχηση μερικών μετατρέπει τους ίδιους σε θεματοφύλακες της υπάρχουσας τάξης, ενώ η δεξιά και ο νεοφιλελευθερισμός εκμεταλλεύονται την αντιπολιτική ρητορική. Η αναζήτηση επανεδραίωσης της ιθαγένειας απαιτεί πρακτικές συλλογικής δράσης και χώρους πραγματικής αλληλεγγύης αντί για ανταγωνισμό που κρύβει άνισες συνθήκες εκκίνησης.

Πηγή: Brasil de Fato