Ο ισχυρός δημοσιονομικός περιορισμός που προτείνεται για τη Βραζιλία—κοπές δαπανών 150–200 δισ. R$ το πρώτο έτος—βασίζεται στην υπόθεση ότι η λιτότητα θα βελτιώσει την εμπιστοσύνη, θα μειώσει τα επιτόκια και θα τροφοδοτήσει ιδιωτικές επενδύσεις ώστε να αντισταθμίσουν τη συρρίκνωση της ζήτησης. Αναλύεται ότι αυτή η «contração fiscal expansionista» είναι μύθος: διεθνείς και εθνικές μελέτες δείχνουν ότι η λιτότητα έχει συστηματικά συρρικνωτικό αποτέλεσμα, μειώνει εισπράξεις και επενδύσεις, και σε περιόδους υψηλού ιδιωτικού χρέους μπορεί να προκαλέσει κύμα πτωχεύσεων, αύξηση της σχέσης χρέους/ΑΕΠ και μακροχρόνια ύφεση. Το ιστορικό παράδειγμα της βραζιλιάνικης πολιτικής του 2015–2016 και έρευνες για το δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή υποδηλώνουν ότι η απότομη περικοπή δημόσιων επενδύσεων θα μπορούσε να αφαιρέσει έως και δύο ρεάλ από το ΑΕΠ για κάθε 1 ρεάλ λιγότερης δημόσιας δαπάνης, καθιστώντας το ενδεχόμενο «εξισορρόπησης» δημοσίου χρέους με σκληρή λιτότητα εξαιρετικά αμφίβολο και κοινωνικά επικίνδυνο.

Πηγή: Brasil de Fato