Στο Σχικαχόγ της Αρμενίας, κοντά στα σύνορα με το Αζερμπαϊτζάν, δασικές εκτάσεις εμφανίζονται αποψιλωμένες και τοπίο τεμαχίζεται από στρατιωτικές θέσεις και εγκαταστάσεις. Η στρατικοποίηση, οι καθαρισμοί εδάφους, ο φόβος για νάρκες και ο περιορισμός ερευνητικής πρόσβασης αλλάζουν τη χρήση γης, πλήττουν την κτηνοτροφία και απομονώνουν άγρια είδη που χρησιμοποιούσαν τον χώρο ως οικολογικό διάδρομο. Αντίστοιχα μοτίβα περιβαλλοντικής βλάβης παρατηρούνται και σε άλλα πεδία σύγκρουσης, με ειδικούς να ζητούν συστηματική τεκμηρίωση και στοχευμένη αποκατάσταση.