Άλλα μας λέει πάλι ο Τραμπ κι άλλα η Τεχεράνη

και δεν μπορεί, ειλικρινά, κανείς να συμπεράνει

τι γίνεται με το Ορμούζ: είν’ ανοιχτό ή όχι;

Ένα σασπένς ομολογώ το ζήτημα πως το ’χει,

κι αδυνατούν οι αγορές κι αυτές να καταλάβουν

προς τα πού πια να κινηθούν και τι μέτρα να λάβουν…

Ο Τραμπ που ’λεγε τα Στενά πως λεύτερα θα μείνουν

το 20 τοις εκατό θέλει πια να του δίνουν

όσοι περνούν απ’ το Ορμούζ: την ευκαιρία ν’ αφήσει

να κάνει την Αμερική και έτσι να πλουτίσει;

Το άλλο που μ’ ανέβασε, φευ, την αδρεναλίνη,

καθόσον δεν γνωρίζουμε τι πρόκειται να γίνει,

είν’ αν εν τέλει ο Ταγίπ θε να τα καταφέρει

με τα F-35 του, παιδιά, να μας τη φέρει

και να τα πάρει απ’ τον Τραμπ, όπως το περιμένει,

δείχνοντας πού τη χώρα μας την έχουνε γραμμένη…

Το τρίτο που με γέμισε σφοδρή ανησυχία

είναι πως θα ’ναι η Μαρίν Λεπέν υποψηφία

στις γαλλικές τις εκλογές· με πιάνει αλλεργία

αν να ηγείται τη σκεφτώ, οϊμέ, εις τη Γαλλία…

Άσε πια για τον ΣΥΡΙΖΑ! Ετούτου ποιος ηγείται;

Ελάτε, αν το ξέρετε, παιδιά να μου το πείτε…

Όλα είν’ μαύρα κι άραχλα. Πώς να με συνεφέρει

το γεγονός πως η ΕΛ.ΑΣ. αυτό το καλοκαίρι

μετά από χρόνια μπόρεσε, ανέλπιστα κι αιφνίδια,

ν’ αναγνωρίσει, όπως λεν, τα δύο τα σακίδια

και τρεις υπόπτους ξαφνικά μπρος μας να εμφανίσει

για της Marfin τα θύματα που ’χαμε λησμονήσει…

Ο κούκος τούτος μόνος του την άνοιξη δεν φέρνει

κι η μαύρη μου διάθεση, οϊμέ, με παρασέρνει

Τελειώνει και το Μουντιάλ! Ήταν αυτό μια λύση

σαν είχα, ο ταλαίπωρος, απ’ όλα απαυδήσει

κι άνοιγα λίγο την TV να δω κάναν αγώνα

για να ξεχνώ πως βρίσκομαι στη δίνη του κυκλώνα…

Γεμίσαν λαγοκέφαλους, παιδιά, οι παραλίες

και σκάνδαλα ξεσπάσανε στις πολεοδομίες.

Μ’ αν δεν ανήκεις, φίλε μου, εσύ στους λουομένους

ή στους με το Δημόσιο, φευ, συναλλασσομένους

τότε δεν έχεις τίποτα, ο δόλιος, να φοβάσαι

και θα μπορούσες ήσυχος τη νύχτα να κοιμάσαι.

Πόσο, βεβαίως, ήσυχος να είσαι στον πλανήτη

σαν στο τιμόνι έχουμε τον Ντόναλντ κυβερνήτη

που άλλα λέει το πρωί κι άλλα λέει το βράδυ

και που καμιά του δήλωση με άλλη δεν συνάδει;

Ευτυχώς στην πατρίδα μας η εικόνα είναι άλλη,

ήτοι έχει ο Κούλης μας συνέπεια μεγάλη:

κάθε φορά που μας μιλά θα μας διαβεβαιώσει

πως τη θητεία του αυτός θα τήνε τελειώσει

και επιμένει διαρκώς, δείχνοντας πείσμα όνου,

να λέει πως οι εκλογές θα γίνουνε του χρόνου!

Δεν μοιάζουμε ευτυχώς εμείς, βλέπεις, στη Βρετανία

να ’χουμε έξι πρωθυπουργούς σε μια δεκαετία…

Οπότε μη ζορίζεστε και μην αγωνιάτε

και ήσυχοι διακοπές, αν δύνασθε, να πάτε.

Και όταν θα γυρίσετε, παιδιά, σίγουροι να ’στε

δεν θα ’χει αλλάξει τίποτα και να μου το θυμάστε…

Χρόνια πολλά λοιπόν στον Τραμπ που έγινε ογδόντα,

μ’ έπαρση πάντα μειδιών, ως δεύτερη Τζοκόντα,

απολαμβάνων θέαμα λεπτόν και φινετσάτον

βίαιης πάλης παλαιστών μπρος του μέχρις εσχάτων

Στο παρά πέντε, πριν αυτή η μέρα τελειώσει

του ’κανε δώρο το Ιράν εν τέλει να ενδώσει

να συμφωνήσει ότι, ναι, θα γίνει συμφωνία

Με τι περιεχόμενο; Ιδού η απορία…

Οταν θα με διαβάζετε θα έχουν πλέον πέσει,

ελπίζω, κι οι υπογραφές, το πράγμα θα ’χει δέσει

Κι ο Ντόναλντ θα επαίρεται πως έχει καταφέρει

τη θύελλα που έσπειρε να τηνε συνεφέρει

Μόνον οι Ισραηλινοί θα ’ν’ δυσαρεστημένοι

και στις καλένδες φαίνεται το ουράνιο πως μένει

Επρεπε τόσους μήνες πια να μας ταλαιπωρήσουν

διά να συμφωνήσουνε ότι… θα συμφωνήσουν;

Ναι μεν θα υπογράψουνε ότι θα συζητήσουν,

μα τι θα γίνει αν δεν τα βρουν και αν διαφωνήσουν;

Ποιος έχασε, ποιος κέρδισε, τι έγινε στην πράξη;

Πώς έχει η παγκόσμια σκηνή, παιδιά, αλλάξει;

Τόσοι νεκροί, τόσο κακό και τι εν τέλει βγήκε;

Πλανάται όποιος απάντηση απλή θαρρεί πως βρήκε…

Κάποιοι βεβαίως πλούτισαν, πολλοί καταστραφήκαν,

πολλοί την τελευταία τους πνοή, ωιμέ, αφήκαν

Θα τους ξεχάσουμε κι αυτούς, πάντοτε τους ξεχνάμε,

κάνουμε νοερά delete και σ’ άλλα προχωράμε

Θα ανασάνουν οι αγορές, θα φύγουνε τα πλοία

και θ’ απομείνουν τα «γιατί» θαμμένα στη γωνία…